
Evliliğin ilk yılı neden en zorudur? Aras ve Lal kendi ilk yıllarını anlatıyor
Düğün biter, balayı biter, bavullar boşalır ve bir sabah aynı banyonun önünde sıra beklerken fark edersiniz: Evlilik asıl şimdi başlıyor. Aras ve Lal, ilk yıllarındaki kavgaları, alışkanlık savaşlarını, aileleri ve parayı anlatıyor; ilk yılı atlatmanın yollarını da.
Aras & Lal5 dk okumaFotoğraf: Yapay zekâ ile üretilmiştir
Okurdan gelen soru: "Yedi ay önce evlendik. Dört yıl sevgiliydik, birbirimizi çok iyi tanıdığımızı düşünüyorduk. Ama evlendiğimizden beri neredeyse her hafta kavga ediyoruz. Havlu yüzünden, annesi yüzünden, para yüzünden. Arkadaşlarım 'İlk yıl hep böyledir' diyor. Gerçekten öyle mi, yoksa biz mi yanlış yaptık?"
Bu mektubu Lal sesli okudu. Okurken bir yerde durdu, bana baktı ve ikimiz aynı anda güldük. "Havlu" kelimesinde.
Çünkü bizim ilk yılımızın da bir havlu hikâyesi var. Anlatalım.
Aras: "Üç yıl sevgiliydik, ama hiç birlikte yaşamamıştık"
Lal'le evlenmeden önce üç yıl sevgiliydik. Her şeyini bildiğimi sanıyordum. Hangi kahveyi sevdiğini, hangi filmde ağladığını, annesiyle hangi konularda tartıştığını.
Ama bilmediğim bir şey vardı: Lal'in sabahları nasıl biri olduğu.
Sevgiliyken sabahları hep güzel kahvaltılarda buluşuyorduk. Saçı yapılmış, gülümseyen bir Lal. Evlendikten sonra tanıştığım sabah Lal ise ilk kahvesini içene kadar kimseyle konuşmayan, sorulan her soruya "Hı" diye cevap veren biriydi. İlk hafta "Bana mı kızgın?" diye düşündüm. Değilmiş. Sadece sabahmış.
İşte ilk yılın ilk dersi bu: Sevgililik, birbirinizin en güzel saatlerini görmektir. Evlilik ise bütün saatlerini.
Lal: "Havlu meselesi"
Gelelim havluya.
Aras banyodan çıktığında ıslak havluyu yatağın üstüne atıyordu. Her gün. Ben de her gün alıp asıyordum. Bir hafta, iki hafta, bir ay. Sonra bir akşam, hiç alakası olmayan bir konuda tartışırken ağzımdan şu cümle çıktı: "Ve her gün o havluyu ben asıyorum!"
Aras şaşkın şaşkın baktı. Çünkü bir aydır biriktirdiğimden haberi yoktu.
Kızlar, ilk yılın kavgalarının çoğu aslında o anki konu yüzünden çıkmıyor. Biriktirdiklerimiz yüzünden çıkıyor. Havlu, diş macununun kapağı, çorabın yeri, bulaşığın ne zaman yıkanacağı... Tek başına hiçbiri kavga sebebi değil. Ama söylenmeden biriktiğinde, bir gün hepsi aynı anda patlıyor.
Ev işleri yazımızda da anlatmıştık: Görünmeyen emek, söylenmediği sürece görünmez kalıyor.
Aras: "İki ayrı evin alışkanlıkları"
Şunu anlamam zaman aldı: Biz evlenince aslında iki insan değil, iki ev birleşti.
Benim evimde pazar sabahları geç kalkılır, kahvaltı öğlene kadar sürerdi. Lal'in evinde pazar sabahı dokuzda masaya oturulurdu. Benim annem yemeği hep fazla yapardı, "Misafir gelir" diye. Lal'in annesi tam ölçüyle pişirirdi, israf olmasın diye. Bizim evde bayramda bütün akraba gezilirdi, onlarınkinde sadece büyükler.
Bunların hiçbiri doğru ya da yanlış değil. Ama ikimiz de kendi evimizin kurallarını "normal" sanıyorduk. Ve normal olmayan her şey, öbürünün tuhaflığı gibi geliyordu.
İlk yılın asıl işi buymuş: Bizim evin kurallarını yazmak. Onun evinden bir şey, benim evimden bir şey, bir de hiç kimsenin evinde olmayan yepyeni bir şey.
Lal: "Aileler masaya oturunca"
İlk yılın en hassas konusu: Aileler.
Evlendiğimiz ilk aylarda Aras'ın annesi her pazar bizi yemeğe çağırıyordu. Her pazar. Ben ilk iki ay hiçbir şey demedim. Üçüncü ay "Bu pazar gitmesek mi?" dedim. Aras bunu annesine karşı bir tavır olarak algıladı. Ben ise sadece kendi evimizde bir pazar geçirmek istiyordum.
Bu konuda öğrendiğim şu oldu: Herkes kendi ailesiyle kendisi konuşur. Ben Aras'ın annesine "Her hafta gelemeyiz" demedim; Aras söyledi. Aras da benim anneme "Bu kadar sık aramasın" demedi; ben söyledim. Ve ikimiz de birbirimizin ailesini, birbirimizin yanında hiç eleştirmemeye söz verdik.
Begüm'ün kayınvalide yazısını okuyunca çok güldüm; her yeni gelin aynı sınavdan geçiyor demek.
Aras: "Para konuşmayı öğrenmek"
Sevgiliyken para konuşmazdık. Yemeğe çıkınca bazen ben öderdim, bazen o. Kimse hesap tutmazdı.
Evlenince birden kira, faturalar, mutfak masrafı, tatil bütçesi, bir de düğünden kalan borçlar masaya geldi. Ve fark ettik ki ikimizin parayla ilişkisi çok farklıymış. Ben "Bugün yaşayalım" diyen tarafım. Lal "Ya yarın bir şey olursa?" diyen.
İlk büyük kavgamız bir televizyon yüzünden çıktı. Ben büyüğünü almak istiyordum, Lal "Şimdi sırası değil" diyordu. Aslında konu televizyon değildi; ikimizin güvenlik hissi farklıydı.
Evlilikte parayı kim yönetmeli yazımızda nasıl bir sistem kurduğumuzu anlatmıştık. Ama o sistemi kurmamız neredeyse bir yılımızı aldı.
Lal: "Romantizm nereye gitti?"
Bunu da söylemem lazım. Balayından döndükten birkaç ay sonra bir akşam aynaya baktım ve kendime sordum: "Biz en son ne zaman birbirimize sadece bakarak gülümsedik?"
Sevgiliyken her buluşma bir etkinlikti. Hazırlanırdım, heyecanlanırdım. Evlenince Aras hep oradaydı. Ve bir insan hep orada olunca, onu görmeyi unutuyorsunuz.
Pijamayla geçen akşamlar, ekran başında yenen yemekler, "Yorgunum" diye geçen geceler. Pijama yazımızda biraz güldürerek anlatmıştık ama işin ciddi tarafı şu: İlk yıl, romantizmin kendiliğinden olmayacağını öğrendiğiniz yıl. Artık onu siz yapacaksınız.
Aras ve Lal'den ilk yıl için notlar
İlk yılımızı atlattık. Hem de sandığımızdan daha güçlü çıktık. İşte bize yardım edenler:
- Biriktirmeyin. Havlu bugün sizi rahatsız ettiyse, bugün söyleyin. Sakin bir sesle, bir kez. Bir ay sonra bir kavganın ortasında değil.
- Evinizin kurallarını birlikte yazın. Kimin ailesinde nasıl yapıldığı değil, sizin evinizde nasıl yapılacağı önemli.
- Herkes kendi ailesiyle konuşsun. Sınırları eşinize değil, kendi annenize babanıza siz çizin.
- Parayı erken konuşun. Ortak hesap mı, ayrı hesap mı, kim neyi öder? Bu konuşma ne kadar erken yapılırsa o kadar az kavga çıkar.
- Haftada bir akşam sevgili olun. Telefonlar kapalı, pijamalar dolapta. Sadece ikiniz.
- Kavga edin ama doğru edin. Konuyu konuşun, kişiyi değil. "Havluyu yine asmamışsın" ile "Sen hiçbir şeyi umursamıyorsun" arasında çok fark var.
- Mükemmel bir ilk yıl beklemeyin. Kavga etmeniz, yanlış evlendiğiniz anlamına gelmez. Birbirinizi öğreniyorsunuz, o kadar.
Lal: "Son söz"
Sevgili okurumuz, sorduğun soruya cevap verelim: Hayır, yanlış yapmıyorsunuz. Evliliğin ilk yılı, iki insanın bir ev, bir hayat, bir dil kurmaya çalıştığı yıl. Elbette sürtünme olacak.
Önemli olan kavga etmemek değil, her kavgadan sonra birbirinize biraz daha yaklaşmak.
Aras: Bu arada havluyu artık asıyorum.
Lal: Çoğu zaman.
Aras: Çoğu zaman.
Evlilik notu
İlk yıl zordur, çünkü ilk yıl iki kişinin "ben"den "biz"e geçtiği yıldır. O geçişte biraz kırılmak, biraz sürtünmek normaldir. Birbirinize sabır gösterin; çünkü ikinci yıl, ilk yılda birlikte kurduğunuz evin üstüne inşa edilir.
Yazar hakkında

Evliliğin içinden
Evliler, mutlular ve her şeyi konuşuyorlar: faturayı, kayınvalideyi, bulaşığı, yatak odasını. Aras erkeğin, Lal kadının gözünden anlatıyor. Evlilik bitmez; sadece konuşulmayan şeyler birikir.




Yorumlar