İçeriğe geç
Solda akşam yemeğini masada birlikte yiyen kıvırcık saçlı adam ve kızıl saçlı kadın, sağda aynı çiftin yatakta kitap okurken sohbet ettiği an

Eşler aynı saatte yatmalı mı? Aynı sofrada yemek, birlikte uyumak ve ortak ritmin evliliğe etkisi

Biri gece yarısı maç izliyor, öbürü onda uyuyor. Biri ayakta kahvaltı ediyor, öbürü akşam yemeğini telefonla yiyor. Aynı evde yaşayıp farklı saatlerde yaşayan çiftler ne kaybediyor? Aras ve Lal, kendi saatlerini nasıl eşitlediklerini anlatıyor.

5 dk okuma

Fotoğraf: Yapay zekâ ile üretilmiştir

Okurdan gelen soru: "Eşim gece kuşu, ben sabahçıyım. O gece ikide yatıyor, ben onda. Sabah ben çıkarken o uyuyor, akşam o gelince ben yorgun oluyorum. Aynı evdeyiz ama sanki iki ayrı vardiyada çalışıyoruz. Bu bizi uzaklaştırır mı?"

Bu soruyu okuyunca Lal güldü ve bana baktı. Çünkü evliliğimizin ilk yılı aynen böyleydi. Ben gece yarısı maç izliyordum, Lal saat onda "İyi geceler" deyip kayboluyordu. Sabah o kahvesini içerken ben horluyordum.

O yılı bir anlatalım.

Aras: "Ben gece kuşuyum"

Önce kendimi savunayım. Ben her zaman geç yatan biri oldum. Üniversitede de, bekârken de. Gece benim saatim; ev sessiz, telefon susuyor, kafam en iyi o saatte çalışıyor. Bir de maçlar tabii, Avrupa maçları gece başlıyor, ne yapayım.

Evlendiğimizde bunun bir sorun olacağını hiç düşünmedim. Lal erken yatıyordu, ben geç. Herkes kendi saatinde. Ne var bunda?

Sonra bir gün Lal bana bir şey söyledi. Ağlamadı, kızmadı. Sadece şöyle dedi: "Aras, ben her gece yalnız uyuyorum. Evliyiz ama yatağa hep tek başıma giriyorum."

O cümle bana çok ağır geldi. Çünkü ben onu yalnız bıraktığımı hiç düşünmemiştim. Ben sadece maç izliyordum.

Lal: "Yatağa birlikte girmek bir şey değil, her şey"

Kızlar, şimdi bunu yazınca biraz abartıyormuşum gibi gelebilir. Aynı saatte uyumak bu kadar önemli mi?

Benim için öyleydi. Çünkü gün boyu ikimiz de çalışıyoruz. Akşam yemeği aceleyle geçiyor, sonra bulaşık, sonra telefonlar, sonra o salona, ben yatak odasına. Günün bütün yorgunluğundan sonra konuşabileceğimiz tek an, yatağa girip ışığı kapattığımız o on dakikaydı. "Bugün ne oldu?", "Annen aradı mı?", "Bu hafta sonu ne yapalım?" Ve biz o on dakikayı da kaybediyorduk.

Bir de şu var: Birlikte yatağa girmek, sadece uyumak demek değil. Evliyiz ama sevişemiyoruz yazımızda da söylemiştik; farklı saatlerde yatan çiftlerde yakınlık çoğu zaman sessizce kayboluyor. Biri uyurken öbürü gelir, yorgan çekilir, sabah biri kalkar, öbürü uyur. Kimse kimseyi reddetmez, ama kimse kimseye de ulaşmaz.

Aras: "Peki ben değişmek zorunda mıyım?"

İlk tepkim savunma oldu, itiraf ediyorum. "Ben de mi saat onda yatacağım? Ben uyuyamam ki o saatte."

Ve haklıydım da. Bazı insanların vücut saati gerçekten farklı. Lal'i gece ikiye kadar uyanık tutmak da adil değildi, beni saat onda yatağa zorlamak da.

O yüzden bir orta yol bulduk. Lal'in "Yatağa birlikte girelim" dediği şey, "Aynı anda uyuyalım" demek değildi aslında. İkisi farklı şeyler.

Lal: "Bizim ortak saat kuralımız"

Biz şöyle bir düzen kurduk:

  • Yatağa birlikte giriyoruz, ama uyku saati serbest. Saat on buçuk gibi ikimiz de yatağa giriyoruz. Konuşuyoruz, sarılıyoruz, bazen ben kitap okurken o yanımda telefonuna bakıyor. Ben uyuyunca Aras kalkıyor, salona geçiyor, maçını izliyor. Ama o on beş, yirmi dakika bizim.
  • Hafta sonu kahvaltısı kutsal. Hafta içi sabahları ben erken çıkıyorum, Aras uyuyor. Ama cumartesi ve pazar kahvaltıyı birlikte yapıyoruz. Aras biraz erken kalkıyor, ben biraz geç kalkıyorum, saat onda masada buluşuyoruz.
  • Akşam yemeği masada. Ne kadar yorgun olursak olalım, akşam yemeğini masada yiyoruz. Televizyon kapalı, telefonlar kenarda. Yarım saat bile sürse, o yarım saat ikimizin.
  • Haftada bir "aynı saat" gecesi. Haftada bir akşam Aras maç izlemiyor, ben de erken uyumuyorum. Bir film açıyoruz, birlikte izliyoruz, birlikte yatıyoruz. Bu bizim randevu gecemiz.

Aras: "Aynı sofrada yemek neden önemli?"

Bunu da konuşalım, çünkü okurumuzun sorusunda o da vardı.

Biz evlendiğimizde, akşam yemeği bir öğün değil, bir buluşmaydı. Sonra bir dönem işler yoğunlaştı, ben geç gelmeye başladım. Lal yemeğini yiyordu, benim tabağımı mikrodalgaya koyuyordu. Ben eve geldiğimde mikrodalganın "dıt" sesi ve boş bir mutfak karşılıyordu beni.

Bir gün fark ettim ki, Lal'le en son ne zaman aynı masada oturup yemek yediğimizi hatırlamıyorum. Hafta sonları bile biri kanepede, biri ayakta, biri telefonla.

Beyler, size şunu söyleyeyim: Akşam yemeği evliliğin toplantı masasıdır. Gününüzü orada anlatırsınız, planlarınızı orada yaparsınız, kavgalarınızı bile orada çözersiniz. O masa boş kalırsa, konuşulmayan şeyler başka bir yerde birikir.

Şimdi ben geç kalacağım günler Lal'e yazıyorum. Ya o biraz bekliyor, ya da ben gelince o bir çay koyup karşıma oturuyor. Yemek yemese bile masada oluyor. Ve bu çok şeyi değiştiriyor.

Lal: "Ama her şeyi birlikte yapmak zorunda değiliz"

Kızlar, burada bir uyarı yapmam lazım. Bu yazıyı okuyup "Demek ki her şeyi aynı saatte yapmalıyız" diye düşünmeyin.

Bazı çiftler bunu abartıyor. Aynı saatte kalkmak, aynı saatte duş almak, aynı saatte yemek, aynı saatte uyumak... Sonra bir gün biri "Benim biraz kendime zamanım olsun" deyince, öbürü bunu bir reddedilme olarak algılıyor.

Benim için Aras'ın gece saatleri artık bir sorun değil. Onun salonda tek başına maç izlediği o saatler, onun kendine ayırdığı zaman. Benim de sabahları, o uyurken balkonda tek başıma içtiğim bir kahvem var. Bu bizim kendi saatlerimiz ve onları da seviyoruz.

Mesele, her şeyi birlikte yapmak değil. Mesele, birlikte olduğumuz saatlerin gerçekten birlikte olması.

Aras: "Farklı vardiyalarda çalışanlara"

Okurumuz gibi, ya da daha zor durumda olanlar var biliyoruz. Biri gece vardiyasında, biri gündüz. Biri hastanede nöbetçi, biri ofiste. Bu çiftler için "Akşam yemeğini birlikte yiyin" demek kolay değil.

Size birkaç öneri:

  • Ortak bir öğün bulun. Akşam olmuyorsa kahvaltı, kahvaltı olmuyorsa gece yarısı bir çay. Saat önemli değil, masada karşılıklı oturmak önemli.
  • Yatağa giriş ve çıkışları değerlendirin. Biri uyurken öbürü geliyorsa, bir öpücük, bir "Ben geldim" fısıltısı. Biri kalkarken öbürü uyuyorsa, yastığa bırakılmış bir not. Küçük ama değerli.
  • Takvimi paylaşın. Haftada en az bir gün ikinizin de boş olduğu bir zaman dilimini işaretleyin. O saati kimseye vermeyin.
  • Mesajla bağlı kalın. Aynı saatte uyuyamıyorsanız, gün içinde birbirinizi hatırlayın. "Şu an mola verdim, aklıma geldin" demek, bazen bir akşam yemeğinden daha fazlasını anlatır.

Lal: "Son söz"

Evlilik, aynı evde yaşamak değil, aynı hayatı yaşamak. Ve aynı hayatı yaşamanın en basit yolu, günün bazı saatlerini birlikte geçirmek.

Bunu kış uykusu yazımızda da söylemiştik: Yan yana olmak ile birlikte olmak aynı şey değil. Aynı saatte yatağa girip ışığı kapattığınızda, o karanlıkta birbirinize "İyi geceler" demek, bütün günün en yakın anı olabilir.

Ve Aras, bu akşam yine bir maç var, biliyorum. Ama önce on buçukta yatağa geliyorsun. Sonra maç senin.

Evlilik notu

Her şeyi aynı saatte yapmak zorunda değilsiniz. Ama günde en az bir sofra, bir de bir yatağa giriş sizin olsun. Gerisi zaten kendi saatinde gelir.

Yazar hakkında

Aras & Lal

Aras & Lal

Evliliğin içinden

Evliler, mutlular ve her şeyi konuşuyorlar: faturayı, kayınvalideyi, bulaşığı, yatak odasını. Aras erkeğin, Lal kadının gözünden anlatıyor. Evlilik bitmez; sadece konuşulmayan şeyler birikir.

Yorumlar

Tümünü Gör

Siteyi çalıştırmak için zorunlu çerezler kullanıyoruz. İzin verirsen, siteyi geliştirmek için analitik, reklamları göstermek için reklam ve video gibi dış içerikleri açmak için gömülü içerik çerezleri de kullanırız. Tercihini istediğin zaman değiştirebilirsin. Çerez politikası