İçeriğe geç
Gün batımında Saraybosna'da Latin Köprüsü'nde gülen kızıl saçlı kadın ve yanındaki adam

İlk yurt dışı tatilim Saraybosna: Çevapi, Mostar turu, çalınan cüzdan ve tavuklu sandviç

Altı kişi, üç gün, bir şehir. Başçarşı'da çevapi, Hecco'nun terasında kahve, Mostar'dan Kravice'ye bütün Hersek... ve dönüş günü üst üste gelen aksilikler. Frezya ilk yurt dışı gezisini anlatıyor; kilidi takamadığı Latin Köprüsü dahil.

13 dk okuma

Fotoğraf: Yapay zekâ ile üretilmiştir

Canlar, size bir itirafla başlayayım: Ben bu yaşa kadar hiç yurt dışına çıkmamıştım. Pasaportumu aldığım gün, Yeşilçam filmlerinde gurbete giden kahramanların hüznü değil, düpedüz çocuk gibi bir sevinç vardı içimde. Pasaportu çantama koydum, çıkardım, bir daha koydum. İlk yurt dışı durağım da belli oldu: Saraybosna.

Ekibimiz kalabalıktı. Enes, ablası Esma, Enes'ten bir yaş büyük abisi Necdet, Enes'in arkadaşı Yunus ve benim canım arkadaşım Perin. Altı kişi, üç gün, bir şehir: 5-7 Ocak, yani yeni yılın ilk haftası. Ne olabilir ki? Siz bekleyin.

Başçarşı'nın dibinde bir ev

Altı kişi olunca otel odalarına dağılmak yerine bir ev tutmaya karar verdik. Booking'de Apartment Noah'u bulduk, rezervasyonu da Booking üzerinden yaptık. İyi ki bulmuşuz. 4+1 bir daireydi, yani altı kişi rahat rahat yerleşebildik. Evin atmosferi sıcacıktı, manzarası da öyle güzeldi ki sabah kahvesini pencerenin önünde içmek için sıraya girdik.

En güzel yanı da konumuydu: Ev, Başçarşı'nın tam dibindeydi. Kapıdan çıkıyorsun, birkaç adım sonra kendini taş sokakların arasında buluyorsun. Kalabalık bir grupla gidiyorsanız, otel yerine böyle bir ev hem daha keyifli hem de daha pratik.

Apartment Noah'un balkonundan Başçarşı'nın çatıları ve minaresi
Fotoğraf: Apartment Noah Fotoğraf: Apartment Noah (Booking.com), yapay zekâ ile düzenlenmiştir

İlk akşam: Çevapi ve nakit sürprizi

Saraybosna'ya akşama doğru vardık. Valizleri eve bırakır bırakmaz ilk iş yemeğe koştuk, çünkü herkes "Saraybosna'ya gidip çevapi yemeden dönülmez" diyordu. Adresimiz Başçarşı'daki Ćevabdžinica Željo oldu.

Başçarşı'daki Ćevabdžinica Željo'nun önü
Ćevabdžinica Željo · Fotoğraf: Saskia van de Nieuwenhof / Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0 Saskia van de Nieuwenhof / Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0

Çevapi dediğin, küçük küçük kebaplar, sıcacık somun ekmeğin içinde, yanında soğan ve kaymağa benzeyen bir sosla geliyor. İlk lokmada Enes'e baktım, o bana baktı. İkimiz de tek kelime etmedik. Bazı tatlar, Aşk-ı Memnu'daki o uzun bakışmalar gibidir; söze gerek yoktur.

Somun ekmeğinde soğanlı Saraybosna çevapisi
Saraybosna çevapisi · Fotoğraf: BiHVolim / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0 BiHVolim / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Ama size ilk tavsiyemi hemen vereyim: Saraybosna'da yanınızda nakit bulundurun. Çoğu yerde kredi kartı geçmiyor. Biz ilk akşamdan öğrendik, siz bizden öğrenin.

Başçarşı'da bir akşam yürüyüşü

Karnımız doyunca Başçarşı'yı turlamaya çıktık. Taş sokaklar, bakırcılar, akşam ışığında parlayan kubbeler... İnsan kendini bir an İstanbul'un eski bir sokağında sanıyor, sonra levhalardaki yazılar "Hayır, burası başka bir yer" diyor.

Ocak başında gittiğimiz için şehir hâlâ yılbaşı havasındaydı. Başçarşı'nın sokakları ışıklı süslerle donatılmış, dükkânların vitrinleri ve ağaçlar rengârenk ışıklarla parlıyordu. Soğuk bir kış akşamında, o ışıkların altında Osmanlı kubbelerine bakarak yürümek tam bir film sahnesiydi. Noel filmlerindeki o sıcacık kasabalar vardır ya; işte onun bir de minareli hali.

Yılbaşı ışıklarıyla süslü Başçarşı'da kol kola yürüyen çift
Temsilî görseldir, yapay zekâ ile üretilmiştir. Yapay zekâ ile üretilmiştir

Ama beni en çok şaşırtan şey şu oldu: Başçarşı'da bir sokağın ortasında durup bir tarafa baktığınızda Osmanlı'yı, öbür tarafa baktığınızda Avrupa'yı görüyorsunuz. Bir yanda alçak çatılı dükkânlar, bakır cezveler, kubbeler ve minareler; diğer yanda Avusturya-Macaristan döneminden kalma, yüksek, süslü cepheli binalar. Ferhadija Caddesi'nde bu iki dünyanın tam buluştuğu noktada yere "Sarajevo Meeting of Cultures", yani "Saraybosna kültürlerin buluşması" yazıyor. Bir ayağımı bir tarafa, öbür ayağımı diğer tarafa koyup fotoğraf çektirdim tabii. İki dünyanın arasında durmak, bir şehirde değil iki şehirde birden gezmek gibiydi.

Ferhadija Caddesi'nde Osmanlı ve Avrupa yapılarının buluştuğu noktada poz veren kadın
Temsilî görseldir, yapay zekâ ile üretilmiştir. Yapay zekâ ile üretilmiştir

Sebil'in önünde fotoğraf çektirmeden geçmek olmazdı. Şehrin sembolü olan o ahşap çeşmenin önünde altımız sıraya girip poz verdik. Sonra Sönmez Ateş'e gittik. Şehrin ortasında yıllardır hiç sönmeden yanan o küçük ateşin önünde durunca herkes bir an sustu.

Hüzünlü bir şehir: Saraybosna gülleri

Saraybosna'yı gezerken bir şeyi fark etmemek imkânsız: Bu şehir çok güzel ama bir o kadar da hüzünlü. Güzelliğinin altında taze bir yara duruyor.

1992 ile 1996 arasında Saraybosna yaklaşık dört yıl boyunca kuşatma altında kalmış. Şehir tepelerden top ve keskin nişancı ateşine tutulmuş, binlerce insan hayatını kaybetmiş. Bugün hâlâ bazı binaların duvarlarında kurşun ve şarapnel izlerini görüyorsunuz.

Ama beni en çok etkileyen yerdeki kırmızı lekeler oldu. Kaldırımlarda, meydanlarda yürürken yerde kırmızıya boyanmış, çiçeğe benzeyen izlere rastlıyorsunuz. Onlara "Saraybosna gülleri" deniyor. Her biri, bir top mermisinin düştüğü ve insanların hayatını kaybettiği bir noktayı gösteriyor. Merminin betonda açtığı çukurlar kırmızı reçineyle doldurulmuş; sanki şehir yaralarını saklamak yerine, unutulmasın diye üzerlerine kırmızı bir gül bırakmış.

İlk gördüğümde ne olduğunu bilmeden üstünden geçecektim. Öğrenince durdum, bir süre baktım. O andan sonra şehirde her kırmızı lekenin yanından geçerken adımlarım biraz yavaşladı.

Sönmez Ateş'in de bu hafızanın bir parçası olduğunu sonradan öğrendim: İkinci Dünya Savaşı'nda hayatını kaybedenlerin anısına yakılmış ve o günden beri yanıyor. Saraybosna, acısını saklamayan ama onunla yaşamayı da öğrenmiş bir şehir.

Boşnak kahvesi: Türk kahvesinin kuzeni

Başçarşı'da yürürken bir Boşnak kahvesi içmeden geçmek olmazdı. İlk bakışta "Bu bizim Türk kahvesi" diyorsunuz, ama hemen değil. Akrabalar, evet; ama ikizler değil.

Kahve masaya küçük bakır bir tepsinin içinde geliyor. Tepside uzun saplı bakır bir cezve, yani onların deyişiyle džezva; kulpsuz, küçük bir fincan, yani fildžan; bir küp şeker ve bir parça lokum var. Çoğu yerde yanında bir bardak su da geliyor.

En önemli fark şekerde. Boşnak kahvesi pişirilirken içine şeker konmuyor, sade geliyor. Şekeri siz kendi usulünüzle kullanıyorsunuz. Bir de pişirilişi farklı: Türk kahvesinde kahve suyla birlikte soğuk başlar; Boşnak kahvesinde önce su kaynatılıyor, kahve sonra ekleniyor. Bu yüzden köpüğü ve tadı bizimkinden biraz farklı.

İçilme usulünü de garsonumuzdan öğrendik:

  1. Önce köpük. Cezvenin üstündeki köpüğü kaşıkla alıp fincanın dibine koyuyorsunuz.
  2. Sonra kahve. Kahveyi cezveden fincana yavaşça, köpüğün üstüne dolduruyorsunuz.
  3. Şeker küpü. Burası en sevdiğim kısım: Küp şekeri kahveye hafifçe batırıp bir ısırık alıyorsunuz, sonra kahveden bir yudum. Şekeri fincana atmıyorsunuz; ağzınızda eriyor, kahve onun üstüne geliyor.
  4. Lokum. Kahvenin arasında ya da sonunda lokumu yiyorsunuz.
  5. Acele yok. Boşnak kahvesi bir oturuşta içilip kalkılan bir şey değil. Sohbet edilir, şehir izlenir, fincan yavaş yavaş biter.

Bir de fincan meselesi var: Boşnak kahvesi kulpsuz fincanda, yani fildžanda içiliyor. Fincanı kulpundan değil, parmak uçlarınızla kenarından tutuyorsunuz. İlk yudumda biraz sıcak geliyor ama insan çabuk alışıyor; hatta kahveyi avuçlarında hissetmek ayrı bir keyif.

Başçarşı'da Sebil'in önünde Boşnak kahvesi içen gülümseyen bir çift
Temsilî görseldir, yapay zekâ ile üretilmiştir. Yapay zekâ ile üretilmiştir

Hecco'nun terasında şehre karşı kahve

Akşamın en güzel kısmı Hotel Hecco Deluxe'ün en üst katıydı. Asansörle çıkıp terasa adım attığımız an, bütün Saraybosna ayaklarımızın altındaydı. Tepelere serpilmiş evler, minareler, yavaş yavaş yanan ışıklar...

Kahvelerimizi aldık, şehre karşı oturduk. Enes elimi tuttu. İşte o an, romantik komedilerin sonunda kameranın yavaşça uzaklaştığı o sahne gibiydi. Tek eksik fon müziğiydi; onu da Yunus telefondan açınca sahne tamamlandı. Biraz fazla tamamlandı bence, ama olsun.

Gece tatlısını da Vatra'da palačinka ile kapattık. Palačinka dediğim, bizim krepin Balkan versiyonu. İçi çikolatalı, üstü fındıklı... Necdet iki tane yedi ve "Bu tatil burada bitse de olur" dedi. Bitmedi tabii.

"Yarın ne yapsak?" ve pahalı ama değerli bir karar

İlk akşamın sonunda şehir merkezini neredeyse bitirmiştik. Evde oturup "Yarın ne yapsak?" diye konuştuk. Trenle Mostar'a gitmek bir seçenekti. Sonra internette Funky Tours'un Mostar ve Hersek turunu bulduk. Küçük bir pazarlıkla tur sadece bize özel oldu.

Ama itiraf edeyim, turu ayırtmadan önce epey çekimserdik. Çünkü tura vereceğimiz para neredeyse konaklama ve uçak biletimiz kadar tutuyordu. Masada bir sessizlik oldu. Sonra Esma şu cümleyi kurdu: "Bir daha ne zaman buraya geleceğiz?"

Karar o an verildi. Ve size şimdiden söyleyeyim: Gün sonunda hepimiz o paranın sonuna kadar hakkının verildiğini düşündük. Hem de neden, birazdan anlatacağım.

Bütün Hersek bir günde

Sabah sekizde yola çıktık. Turun güzergâhı aşağı yukarı şöyleydi:

  • Konjic ve Jablanica: Saraybosna'dan çıkınca yol, zümrüt yeşili nehirlerin ve dağ vadilerinin arasından geçiyor. Jablanica'da tarihi köprünün başında durup rehberimiz Adnan'dan bölgenin geçmişini dinledik.
  • Mostar: Turun kalbi. Ünlü Eski Köprü, Stari Most, Neretva Nehri'nin turkuaz sularının üstünde öyle zarif duruyor ki... Adnan köprünün 1993'te savaşta yıkıldığını ve sonradan yeniden yapıldığını anlatınca hepimizin boğazı düğümlendi. Arnavut kaldırımlı sokaklarda gezip bol bol fotoğraf çektik.
  • Blagaj Tekkesi: Buna Nehri'nin kaynağında, kayaların dibine kurulmuş bir derviş tekkesi. Suyun kayanın içinden çıktığı o noktada insan kendini huzurlu bir masalın içinde sanıyor. Öğle yemeğini de orada, kaynağın kenarında yedik.
  • Počitelj: Taş evleri ve kale surlarıyla açık hava müzesi gibi küçük bir kasaba. Surlara tırmanıp manzaraya baktık, yerel satıcılardan taze nar suyu içtik.
  • Kravice Şelalesi: Günün finali. Şelale önünüzde yeşilin bütün tonlarıyla akıyor. Perin "Bunu görmeden dönseydik hayatta affetmezdim kendimi" dedi. Haklıydı.
Mostar'da Eski Köprü manzarasına karşı Boşnak kahvesi içen gülümseyen bir çift
Temsilî görseldir, yapay zekâ ile üretilmiştir. Yapay zekâ ile üretilmiştir

Bu turun parasını neden hak ettiğini düşündüğümüzü söyleyeyim: Ulaşımın tamamı ve gittiğimiz yerlerin giriş ücretleri tura dahildi. Biz gittiğimizde Kravice Şelalesi'nin girişi tek başına 10 euro, Blagaj Tekkesi 5 euro civarındaydı; sadece giriş ücretleri kişi başı 20-30 euroyu buluyordu. Üstüne arabada geçen saatler, park dertleri, "Şimdi nereye gidiyoruz?" tartışmaları yoktu. Bir de rehberimiz Adnan her durakta öyle detaylı ve güzel anlattı ki, gördüğümüz her taşın bir hikâyesi oldu.

Tur dönüşü: Ayakkabılı kahvecide baş başa

Turdan döndüğümüzde herkes yorgunluktan eve dağıldı. Enes'le ben ise günü baş başa bir kahveyle kapatmak istedik. Başçarşı'nın sokaklarında amaçsızca yürürken tesadüfen Caffe Bar Andar'ın önüne çıktık. İçeri bir adım attığımız an "İyi ki buraya denk geldik" dedik; böyle güzel bir yeri tesadüfen keşfetmek, insanı planlanmış her şeyden daha mutlu ediyor.

Burayı herkes "ayakkabılı kahveci" diye biliyor ve hikâyesini öğrenince neden öyle dendiğini çok daha iyi anlıyorsunuz. Andar, Başçarşı'nın Saraçlar Sokağı'nda, eskiden bir ayakkabıcı dükkânı olan yerde açılmış. Dükkânı 1933'te Muharem Dizdarević açmış; ısmarlama ayakkabılar yapmış. Hastalanınca işi oğlu Osman devralmış ve zamanla öyle güzel ayakkabılar tasarlamış ki, dükkân kapandıktan sonra bile müşteriler hâlâ o modelleri soruyormuş.

Osman emekli olunca dükkân kızı Maida Ablaković'e kalmış. Maida zamanın değiştiğini görüp burayı eski bir Bosna evini andıran bir kafeye çevirmeye karar vermiş. Ama her şey hazır olup da boş duvarlara bakınca yüreği dayanmamış ve babasının dükkânından bazı eşyaları geri getirmiş. Bugün hâlâ tavanlardan avize gibi rengârenk ayakkabı kalıpları ve bağcıkları bağlı çizme parçaları sarkıyor; dedesinden, babasından ve kendisinden kalma ayakkabıcı aletleri de duvarlarda duruyor.

Tavanından ayakkabı kalıpları sarkan bir kafede kahve içen çift
Temsilî görseldir, yapay zekâ ile üretilmiştir. Yapay zekâ ile üretilmiştir

İsminin hikâyesine de bayıldım: Ailesi dükkâna hep radnja, yani "dükkân" dermiş. Kelimeyi tersten okuyup "j" harfini çıkarınca "Andar" olmuş. Sonradan bir müşteri Maida'ya bu kelimenin İspanyolcada da bir anlamı olduğunu söylemiş: "yürümek". Ayakkabıcıdan doğan bir kafe için bundan güzel isim olur mu?

Biz de oraya oturup Başçarşı'nın en kalabalık sokaklarından birine bakarak kahvemizi içtik. Gidecek olanlara not: Burada dibekte çekilmiş kahveyi ve yanında kadayıf ya da ružica gibi geleneksel tatlıları denemeniz öneriliyor.

Andar'ın hikâyesi: Furaj

Kalabalık bir grupla gezmenin güzel yanları çok, ama bazen insanın sadece iki kişilik bir masaya ihtiyacı oluyor. Bütün gün Mostar'ı, Blagaj'ı, Kravice'yi konuşmuştuk; o masada ise hiçbirini konuşmadık. Sadece "İyi ki gelmişiz" dedik. Romantik filmlerin ortasındaki o sessiz, iki kişilik sahne gibiydi; gürültülü bir günün ardından gelen sakin bir kahve.

Dönüş günü ve kilitsiz Latin Köprüsü

Son gün kahvaltıyı Buregdžinica Bosna'da börekle yaptık. Boşnak böreği, ince ince açılmış hamurun içinde etle, peynirle ya da ıspanakla, sıcacık geliyor. Bir dilim yetmez, peşin söyleyeyim.

Saraybosna'da bir tabak Boşnak böreği
Boşnak böreği · Fotoğraf: Hibasi / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0 Hibasi / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Kahvaltıdan sonra hediyelik alışverişini de yaptık. Valizlere birkaç paket Boşnak kahvesi ve buzdolabına yapıştırılacak magnetler girdi. Kahve, evde o kulpsuz fincanları özleyeceğimiz günler için; magnetler de bu gezinin her sabah mutfakta bize gülümsemesi için.

Günlerden pazardı ve şehirde birçok yer kapalıydı. Biz de son bir yürüyüş yapıp Latin Köprüsü'ne gittik. Benim aklımda tek bir şey vardı: Enes'le aşkımızı bir kilitle köprüye bağlamak. Romantik filmlerdeki o sahneyi yaşayacaktık, kilidi takıp anahtarı nehre atacaktık.

Plan şöyleydi: Köprünün yanındaki büfeden bir kilit alacaktık. Büfede kilit yoktu. Açık olan tek markete gittik; yoktu. Açık bütün hediyelikçileri tek tek gezdik; yoktu. Kilit yoktu, anahtar yoktu, aşk kilitlenemedi.

İkimiz de aynı anda aynı cümleyi kurduk: "Burası Türkiye olsaydı, büfeyi bırak, köprünün üstünde en az beş tane kilit satan seyyar satıcı olurdu."

Yürürken bir tabelaya gözüm takıldı. Üstünde "Hırsızlara dikkat edin" yazıyordu. Fotoğrafını çektim ve gülerek "Aa, ne kadar ilginç, adamlar hırsızlara dikkat edin diye uyarı koymuş" dedim. Bu cümleyi kurduğum için hâlâ kendime kızıyorum.

Otobüs durağında bir şapka

Havalimanına gitmek için otobüs durağına geçtik. Çantam valizin üstünde duruyordu, kenarı da azıcık açıktı. Bir ara çantamın kıpırdadığını hissettim. Kafamı çevirdim; yanımda bir adam şapkasını silkeliyordu. İçime bir kurt düştü. Çantamı omzuma taktım, içine baktım. Cüzdanım yerindeydi. Rahatladım.

Otobüs geldi. Enes herkesin bilet parasını toplu ödemek için önden bindi, ben de arkasından. O şapkalı adam da benim arkamdan otobüse bindi... ve bindiği gibi indi. O an hiçbirimiz bir şey fark etmedik.

Havalimanında boş bir çanta

Havalimanına vardık, pasaport kontrolünden geçtik. Duty free'yi gezmek için cüzdanımı aradım. Yoktu. Çantanın her gözüne baktık, valizleri açtık, gittiğimiz her köşeyi aradık. Yoktu.

Sonra hepimiz aynı anda mevzuya uyandık. O şapkalı adam, otobüste arkamdan binip çantamın açık kenarından cüzdanı alıp geri inmişti. Durağı ve tabelayı düşündüm. "Hırsızlara dikkat edin." Ne kadar ilginç, değil mi?

Neyse ki pasaportum ve önemli belgelerim cüzdanda değildi; onlar bende kaldı. Kredi kartlarımı da hemen kapattırdım.

Ama işin en ilginç kısmı şu

Cüzdanımda 140 euro vardı. Vardı diyorum, çünkü o parayı turdan önceki gün, cüzdandaki son kuruşuna kadar tur şirketine vermiştim.

Yani düşünün: "Çok pahalı" deyip tura gitmekten vazgeçseydik, o 140 euro o şapkalı adamın cebine gidecekti. Biz Mostar'ı, Blagaj'ı, Kravice'yi gördük. O ise boş bir cüzdan çaldı. Hayat bazen tam bir Yeşilçam finali gibi: Kötü adam kazandığını sanıyor, ama elinde kalan sadece deri bir cüzdan.

Bir de şu var: Bir yıl önce Çanakkale'den tılsımlı bir sabun almıştım. Bu sabunun olayı şuymuş: Sabun bitince içinden çıkan figürü denize atacaksın, dileğin öyle kabul olacak. Ben atamadım. Kıyamadım, unuttum, bir türlü olmadı ve o figürü aylarca cüzdanımda taşıdım. Şimdi düşünüyorum da, o figürün gitmesi gerekiyormuş. Denize değil, bir Saraybosna otobüsüne.

Tek gerçekten üzüldüğüm şey, cüzdanımda vefat eden anneannemin bir fotoğrafının olmasıydı. Para gelir gider ama o fotoğrafın yeri başka. Anneannem olsaydı bana ne derdi, biliyorum: "Kızım, can sağ olsun. Fotoğrafım kalbinde." Öyle.

Polis, rötar ve aksilik zinciri

Bu arada uçağımız iki üç saat rötar yaptı. Biz de bu zamanı değerlendirip karakolu aradık. İlk aramada telefon yüzümüze kapandı. Tekrar aradık. Karşıdaki ses sordu: "Hanımefendi, havalimanına gelmemizi mi istiyorsunuz?" Ben de "Öyle bir imkân varsa gelin" dedim. "Öyle bir hizmetimiz yok, Başçarşı'ya gelip şikâyette bulunmanız lazım" dediler. Uçağı bekleyen biri için Başçarşı'ya gitmek mümkün olmadığından iş orada çözümsüz kaldı. İlginç bir şekilde havalimanında polis de göremedik.

Rötar boyunca ikram olarak bir su ve bir şişe meyve suyu verildi. Biz de "Türkiye'ye inince güzel bir yemek yeriz" diye yemek yememiştik. Havalimanında da doğru dürüst yiyecek bir şey bulamadık. En sonunda Enes bir sandviç bulup geldi, bir parça bana uzattı: "Peynirli."

Sandviçi ağzıma attım ve anladım. Peynirli değildi. Tavukluydu. Canlar, ben çocukluğumdan beri tavuk yiyemem. Hiç yemedim. Ama yanımda Enes'in ablası Esma vardı ve ayıp olmasın diye o lokmayı nefes almadan, çiğnemeden yuttum. Bu, Türk dizilerindeki "ilk kez kayınvalideye yemek yapan gelin" sahnesinin tersi gibiydi; bu sefer ben misafirdim ve sınavı sessizce geçtim.

Uçağa binmek için sıraya girdiğimizde Enes bana döndü: "Sana bir şey itiraf edeceğim ama uçakta söyleyeyim." Israr ettim, söylemedi. Israr ettim, söylemedi. En sonunda dayanamadım: "Bana tavuklu sandviç verdiğini itiraf edeceksen, biliyorum."

Tam olarak onu itiraf edecekmiş. Kendisi de peynirli sanıyormuş.

Stres atmak için havalimanındaki sigara odasına girip bir sigara içtik, ama orası açık hava değil, kapalı bir odaydı ve dumanın içinde boğulduk. Hava alacak bir köşe bile yoktu. Uçağa bindiğimizde de iş bitmedi: Uçak içinde yarım saat daha rötar.

Toparlayalım: Önce cüzdan çalındı. Sonra polisle o telefon görüşmesi. Üstüne rötar. Üstüne tavuklu sandviç. Üstüne uçakta bir rötar daha. Bir dizinin final bölümünde bu kadar aksilik olsa "Senaristler abartmış" derdim.

Ama yine de: Gidin

Sonunda hepimiz sağ salim ülkemize döndük. Ve size içtenlikle söylüyorum: Saraybosna'ya gidin.

Türkiye'den vizesiz gidilebiliyor, şehir sıcacık, yemekleri harika, tarihi her köşede insanın içine işliyor. İşte benden birkaç not:

  • Nakit bulundurun. Kredi kartı her yerde geçmiyor.
  • Kalabalıksanız ev tutun. Biz Başçarşı'nın dibindeki Apartment Noah'ta kaldık, rezervasyonu Booking üzerinden yaptık; 4+1 daire, altı kişiye rahatça yetti.
  • Çantanızın ağzını sıkı kapatın. Özellikle otobüs duraklarında ve kalabalık yerlerde. "Hırsızlara dikkat edin" tabelası şaka değilmiş.
  • Pasaportunuzu cüzdanınızda taşımayın. Ayrı bir gözde dursun.
  • Hersek turunu kaçırmayın. Mostar, Blagaj, Počitelj ve Kravice'yi bir günde görmek için bir tur çok işinize yarar. Giriş ücretlerinin dahil olup olmadığına bakın.
  • Ücretsiz yürüyüş turlarına katılın. Funky Tours'un ücretsiz yürüyüş turlarıyla şehri yerel bir rehberden dinleyerek gezebilirsiniz.
  • Boşnak kahvesini usulünce için. Şekeri fincana atmayın; batırın, ısırın, sonra yudumlayın.
  • Hediyelik için kahve ve magnet. Bir paket Boşnak kahvesi, eve dönünce o tadı yeniden yaşatan en güzel hatıra.
  • Kilidinizi Türkiye'den götürün. Ciddiyim.

Frezya notu

Bazen bir tatilin en güzel anısı, en çok ters giden günden çıkar. Ben Saraybosna'da bir cüzdan kaybettim, ama ömürlük bir hikâye kazandım. Bir de Enes'in bana bir daha asla "peynirli" diyemeyeceğini.

Yazar hakkında

Frezya

Frezya

Her şeyden biraz

28 yaşında, yeni evli ve hâlâ balayında gibi. Aşkı, dizi replikleriyle konuşur; her film sahnesinde kendi anısını bulur. Bavulu hep yarı hazır, tencerede hep yeni bir tarif var. Frezya her şeyi yazar, siz de bir kahve alın, uzun sürebilir.

Yorumlar

Tümünü Gör

Siteyi çalıştırmak için zorunlu çerezler kullanıyoruz. İzin verirsen, siteyi geliştirmek için analitik, reklamları göstermek için reklam ve video gibi dış içerikleri açmak için gömülü içerik çerezleri de kullanırız. Tercihini istediğin zaman değiştirebilirsin. Çerez politikası