
Annelik, iş ve yorgunluk arasında kaybolan arzu: Çalışan annenin libidosu nereye gitti?
Gün 06:45'te başlıyor, 23:30'da bitiyor. Arada iki çocuk, bir şirket, bir ev ve bir eş var. Peki bu tabloda kadının kendi arzusuna yer kalıyor mu? Begüm, çok az konuşulan bir konuyu, annelikten sonra değişen libidoyu süslemeden yazıyor.
Begüm5 dk okumaFotoğraf: Yapay zekâ ile üretilmiştir
Saat 23:30. Arda nihayet uyudu. Nil'in yarınki kreş çantası hazır. Mailleri kapattım. Yatak odasına girdiğimde eşim Ozan uyanık, bana bakıyor ve gülümsüyor. Ben de gülümsüyorum. Sonra yatağa giriyorum ve aklımdan geçen tek şey şu: "Lütfen bu gece değil."
Bu yazıyı yazıp yazmamak konusunda çok düşündüm. Çünkü bu, kimsenin yüksek sesle söylemediği bir şey. Ama kreş kapısında, ofis mutfağında, arkadaş kahvaltısında fısıltıyla konuşulan bir şey. O yüzden yazıyorum.
Önce itiraf
Arda doğduktan sonraki ilk yıl, Ozan'la neredeyse hiç birlikte olmadık. Kavga etmedik, birbirimizi sevmeyi bırakmadık. Sadece ben istemedim.
İstememek kelimesi bile tam doğru değil. Ben hiçbir şey hissetmedim. Ne arzu, ne merak, ne de o eski heyecan. Bedenim bir süt makinesi, bir taşıma aracı, bir uyku arayan organizma olmuştu. Kadınlık tarafım bir yerlere çekilmiş, kapıyı da kapatmıştı.
Ve en kötüsü, bunun için kendimi suçluyordum. "Ozan'a haksızlık ediyorum." "Bir şeyim mi var?" "Bir daha hiç eskisi gibi olmayacak mıyım?"
Bu cümleleri kuran tek kadın ben değilmişim. Bunu sonradan, birkaç anne arkadaşımla açıkça konuşunca öğrendim.
Libido nereye gidiyor?
Ben doktor değilim, bu yazı da tıbbi bir rehber değil. Ama kendi deneyimimden ve konuştuğum kadınlardan öğrendiğim birkaç şey var.
- Beden değişiyor. Doğumdan sonra, emzirme döneminde hormonlar başka bir şeyle meşgul. Kadın vücudu o dönemde bebeğe odaklanıyor. Bu bir arıza değil, bir öncelik.
- Uyku gidiyor. İki yıl boyunca bir gece bile kesintisiz uyumadım. Uyumayan bir insan, arzu duymaz. Sadece uyumak ister. Benim için yatak bir yıl boyunca dünyanın en çekici yeri oldu, ama sadece uyumak için.
- Beden algısı değişiyor. Aynaya baktığımda karnımda bir iz, göğüslerimde başka bir şekil, kalçalarımda yeni çizgiler gördüm. Ozan bunları hiç dert etmedi. Ama ben ettim. Kendini çekici hissetmeyen bir kadın, arzuyu da kolay hissetmiyor.
- Bütün gün dokunuluyorsun. Bunu en geç fark ettiğim şey buydu. Arda gün boyu kucağımdaydı, Nil elimi bırakmıyordu. Akşam olduğunda bedenim "Lütfen kimse bana dokunmasın" diyordu. Ozan'ın elini bile sırtımda istemiyordum. Bunun bir adı varmış: "dokunulmaktan yorulmak."
- Zihin hiç kapanmıyor. Bu belki de en büyüğü. Yatakta Ozan'la birlikteyken bile aklım yarınki toplantıda, Nil'in aşı kartında, buzdolabında biten sütte. Arzu, zihnin susmasını istiyor. Benim zihnim hiç susmuyordu.

İlk yazımda "her şeye yetişen kadın yok" demiştim. Bunu bu konuda da söyleyeyim: Her şeye yetişen bir kadının, kendi arzusuna yetişecek enerjisi kalmıyor.
Ozan ne hissetti?
Bunu da yazmam lazım, çünkü bu tek taraflı bir hikâye değil.
Ozan o bir yıl boyunca bana hiç baskı yapmadı. Ama ben onun bir şeyler hissettiğini biliyordum. Bazen bir el uzatıyordu, ben dönüp uyuyordum. Bazen bir öpücük, ben "Çok yorgunum" diyordum. Ve her seferinde onun yüzünde küçük bir şey sönüyordu.

Bir akşam, Arda bir buçuk yaşındayken, oturduk ve konuştuk. Ozan ilk kez söyledi: "Beni istemediğini düşünmeye başladım." Ben de ilk kez söyledim: "Seni değil, hiçbir şeyi istemiyorum. Bu seninle ilgili değil."
O konuşma her şeyi çözmedi. Ama ikimizin de yükünü hafifletti. O reddedildiğini düşünmeyi bıraktı, ben de suçlu hissetmeyi.
Ne değişti, nasıl değişti?
Bir sihirli formül yok. Ama benim için işe yarayan birkaç şey oldu:
- Önce uyku. Ozan'la anlaştık: Haftada iki gece Arda'ya o kalkacak. O iki gece kesintisiz uyumak, bana insan olduğumu hatırlattı. Ve dinlenmiş bir kadın, yavaş yavaş başka şeyleri de hatırlamaya başlıyor.
- Zihinsel yükü paylaştık. Sorun sadece fiziksel iş değildi. Evdeki bütün listeyi ben tutuyordum: Kreş ödemesi, doktor randevusu, doğum günü hediyesi. Ozan'la bu listeyi bölüştük. Aklımdaki listeler kısaldıkça, aklımda başka şeylere yer açıldı. Kayınvalide yazımda anlattığım "kuralları ikimiz koyalım" fikri, burada da işe yaradı.
- Kendime bir saat ayırdım. Haftada bir akşam, çocuklar uyuduktan sonra kendime. Bir duş, bir kitap, bir maske. Anne değil, yönetici değil, eş değil; sadece Begüm. O saatlerde kendimi yeniden bir kadın gibi hissetmeye başladım.
- Dokunmayı yeniden tanımladık. Ozan'la anlaştık ki her dokunuş bir davet olmak zorunda değil. Bazen sadece sarılmak, bazen sadece elini tutmak. Bu baskıyı kaldırınca, dokunmak tekrar güzel bir şey olmaya başladı. Aras ve Lal'in yazısında da benzer bir şey okumuştum: Yakınlık çoğu zaman yatak odasının dışında başlıyor.
- Takvime randevu koyduk. Romantik değil, biliyorum. Ama ayda iki kez, cumartesi akşamı, çocuklar babaannede. Önceden bilmek, o akşama hazırlanmak, bende bir beklenti yarattı. Ve beklenti, arzuya giden ilk adımmış.
- Bir uzmana danıştım. Bunu söylemem önemli. Bir dönem kendimi sadece isteksiz değil, sürekli mutsuz da hissettim. Kadın doğum doktoruma gittim, hormonlarımı kontrol ettirdim, bir de bir terapistle birkaç seans görüştüm. Doğum sonrası dönemde yaşadığınız isteksizlik uzun sürüyorsa ya da üzüntüyle birlikte geliyorsa, lütfen bunu yalnız taşımayın. Bu bir zayıflık değil, bir sağlık meselesi.
Kadınlara
Eğer siz de şu an "Lütfen bu gece değil" diyorsanız, şunu bilin: Bozuk değilsiniz. Kötü bir eş değilsiniz. Bu bir dönem ve çoğu zaman geçiyor.
Ama geçmesi için bir şey yapmak gerekiyor. Susmak değil, konuşmak. Eşinize "Seni istemiyorum" değil, "Şu an hiçbir şey hissetmiyorum, bana yardım et" deyin. Bu iki cümle arasındaki fark, bir evliliği kurtarabilir.
Bir de kendinizi suçlamayı bırakın. Libido, bir kadının ne kadar sevdiğinin ölçüsü değil. Ne kadar dinlendiğinin, ne kadar kendini görüldüğünün, ne kadar zihninin rahat olduğunun ölçüsü.
Erkeklere
Beyler, eşiniz sizi istemiyor gibi görünüyorsa, önce şunu sorun: "Bu kadın en son ne zaman doyasıya uyudu?"
Sonra şunu sorun: "Evdeki listeyi kim tutuyor?"
Ve son olarak: "Ben ona en son ne zaman hiçbir şey beklemeden dokundum?"
Bu üç sorunun cevabı, çoğu zaman yatak odasındaki sessizliğin cevabıdır. Çalışan bir annenin arzusunu geri getirmenin yolu, ona daha çok çiçek almak değil; bir gece çocuğa kalkmak, bir doktor randevusunu hatırlamak, bir akşam bulaşığı yıkayıp "Sen git dinlen" demek.
Ozan bunu bana bir kere söyledi, unutmuyorum: "Seni geri istiyorum, ama önce yorgunluğunu benimle paylaş."
Begüm'ün kısa toplantı notu
- İsteksizlik bir arıza değil, bir sinyal. Uyku, zihinsel yük ve beden algısı birlikte konuşuluyor; biri düzelince diğerleri de yavaş yavaş düzeliyor.
- "Seni istemiyorum" değil, "Bana yardım et." Cümleyi değiştirmek, eşinizin reddedilmiş değil, davet edilmiş hissetmesini sağlıyor.
- Uzun sürüyorsa, yalnız taşıma. Doktora gitmek, bir uzmanla konuşmak, kendine iyi bakmanın bir parçası.
Şimdi saat 00:10. Ozan uyudu. Ben de yanına uzanıyorum. Bu gece değil belki. Ama cumartesi, babaanne günü.
İyi geceler.
Yazar hakkında

Plaza ile ev arasında
32 yaşında, Levent'te bir şirkette pazarlama direktörü, iki çocuk annesi ve evli. Sabah 07:40'ta kreş, 09:00'da ilk toplantı, 18:30'da veli grubu. Kariyer mi aile mi diye soranlara cevabı hazır: İkisi de, ama her gün değil. Begüm iş hayatını, terfiyi, maaş pazarlığını ve o meşhur "dengeyi" süslemeden yazıyor.




Yorumlar