
Pinhani'nin 12. albümü Olduğu Kadar yayınlandı: 11 şarkının beşi tekli çıkmıştı
Pinhani, 12. stüdyo albümü Olduğu Kadar'ı dijital platformlarda yayınladı. Albüm folk, pop ve rock çizgili 11 şarkı içeriyor, beyaz plak olarak da basıldı.
Canlı performansta elektro gitar çalıp şarkı söyleyen bir müzisyen. Fotoğraf: Küçükçekmece / Wikimedia Commons
Pinhani, müzik dünyasına adım atışının üzerinden 20 yılı aşkın süre geçtikten sonra 12. stüdyo albümü “Olduğu Kadar”ı dinleyiciyle buluşturdu. Albüm dijital platformlarda yayınlandı ve beyaz renkli plak olarak da basıldı. Folk, pop ve rock çizgili 11 şarkıdan oluşan çalışmanın beşi, daha önce tekli olarak yayınlanmıştı.
Albümde kimler çalıyor?
Albümde çalan müzisyenler parçadan parçaya değişiyor. Kayıtlarda Selim Aydın ve Hakan Gürbüz'ün yanı sıra davullarda Gencay Kıymaz ve Ediz Hafızoğlu, gitarlarda Tolga Karaaslan ve Akın Eldes, synthesizer'da Eray Polat yer alıyor. Gitar ve vokalde ise grubun ön plandaki ismi Sinan Kaynakcı var.
Üretken bir topluluk olan Pinhani, şarkılarında sık sık andığı bu zamana hayli albüm sığdırmış durumda. Grubun 12. albümüne “Olduğu Kadar” adını vermesi mütevazı bir tercih gibi görünse de albüm, dinleyiciye oldukça dolu bir çalışma sunuyor.
Pinhani'nin kendine has dili
Pinhani'nin insan sevgisini, aşkı, dostluğu ve sadakati anlatan özgün bir dili var; bu dil nahif ve duygusal. Umudu ve umutsuzluğu iç içe geçiren şarkılar, derin bir hüzün yayıyor. Grubun hayata dair romantik ve kırılgan bakış açısı, dinleyicisine onun bir müzik topluluğundan fazlası olduğunu hissettiriyor.
“Olduğu Kadar”la grup, diskografisinin erken dönemine de selam veriyor. Hem dijital hem de beyaz plak seçeneğiyle yayınlanan albüm, koleksiyon yapmak isteyen dinleyiciler için de dikkat çekiyor.
Vitrindeki bir başka albüm: Umay Umay'ın Naylon'u
Aynı vitrinde geçmişten bir albüm de yer alıyor: Umay Umay'ın ikinci stüdyo albümü “Naylon”. Albüm 26 Aralık 1996'da yayınlandığında Türk pop müziği patlaması yaşanıyordu. Özal liberalizminin etkileri müzikte de derinden hissediliyor, bireyciliğin yükseldiği tüketim toplumunda “Batılı” bir Türk pop'u dinleniyordu.
Umay Umay ise bu kalabalığın karşı yakasında; aykırı sözleri, muhafazakâr yaşamlara karşı dik duruşu ve mahalle baskısının dayattıklarına itirazıyla öne çıkan sembol isimlerden biri olmuştu. “Naylon”, memlekette henüz pek elektropop albümü yokken çıkmış ve büyük bir cesaret göstergesi olarak anlatılıyor. Albümde hem okuma biçiminde hem de kayıtlarda lo-fi bir anlayış tercih edilmişti; bu, piyasa işleri yapıp kendini sağlama almak isteyen müzisyenlere bir tepki olarak değerlendiriliyor.




Yorumlar